Vakantie in Zuidwest-Ierland: hiken en liften langs de Wild Atlantic Way

Ik zat op de fiets, ergens in de bergen van de Gap of Dunloe, toen het besef binnenkwam. Nergens ter wereld smelten ruige, meedogenloze natuur en hartverwarmende gastvrijheid zo naadloos samen als hier.

Mijn vakantie in Zuidwest-Ierland begon in Cork, samen met drie vrienden. Ik had niet verwacht dat het land zo snel zo'n diepe indruk zou maken. De openheid van de mensen daar gaf ons genoeg vertrouwen om de duim op te steken. Zo veranderde een ontspannen kennismaking met de Ierse gastvrijheid in een lift-avontuur langs de Wild Atlantic Way. Eerst helemaal naar Dingle voor een week hiken en buiten leven in het ruige westen. Op de terugweg langs Killarney en de Gap of Dunloe.

Waarom Zuidwest-Ierland je verrast

Wat mij op die fiets overkwam, geldt voor de hele regio. Je verwacht groene heuvels en regen, en je krijgt een streek waarin stad, kust en bergen binnen een paar dagen reizen op elkaar volgen. In Cork loop je tussen de kramen van een markthal uit 1788. Even later sta je op het meest westelijke puntje van het Europese vasteland, en weer wat later fiets je door een bergpas. Het is allebei tegelijk: ruig én gastvrij. Dat zit ook in de route zelf. De Wild Atlantic Way, een ruim 2.500 kilometer lange kustroute, eindigt in het zuiden bij Kinsale, en vanaf daar kun je de hele regio met bus, fiets, wandelschoenen of, zoals wij, met de duim aan elkaar knopen.

Voor wie Zuidwest-Ierland een match is

Zuidwest-Ierland past bij je als je liever buiten bent dan binnen. Je vult hier dagen met klifpaden, strandwandelingen en bergpassen, en 's avonds zit je in een pub waar de muziek vanzelf begint. Het werkt goed voor een groep vrienden of voor wie flexibel wil reizen en niet alles vooraf wil dichttimmeren. Wie graag zelf plant en zonder auto durft te improviseren, komt er met bus, fiets en een flinke dosis geduld een heel eind. Minder geschikt is het als je zekerheid wilt over zonnig weer, een echte strandvakantie zoekt of een strak schema nodig hebt. Aan de Atlantische kust bepaalt het weer mee wat je die dag doet.

Wat je niet mag missen

The English Market in Cork is het kloppend culinair hart van de stad en een goede plek om je route te beginnen. De overdekte markthal stamt uit 1788 en ruikt naar versgebakken brood, lokale kazen en gerookte zalm. Wat ik er zo tof aan vond: het is geen toeristische attractie, maar de plek waar topchefs en locals schouder aan schouder hun ingrediënten halen.

Blarney Castle bezoek je voor de wenteltrappen en de legende. Wie de Blarney Stone kust, krijgt volgens de sage de gift van de welbespraaktheid. De burcht uit de 15e eeuw ligt net buiten Cork. Minstens zo leuk vond ik het dwalen door de kasteeltuinen en de Poison Garden.

Kinsale & Charles Fort ontdek je slenterend langs de gekleurde gevels van het vissersdorp, dat bekendstaat als culinaire hoofdstad van de regio. Het 17e-eeuwse, stervormige fort ligt vlak ernaast, aan de rand van de oceaan. Wat Kinsale zo sterk maakt, vond ik de combinatie van visrestaurants, pastelkleuren en de Atlantische zeelucht op de vestingmuren.

Cobh & de Titanic Experience combineer je met een wandeling door de steile straatjes met de 'Deck of Cards'-huizen en een blik op de kathedraal. In Cobh maakte de RMS Titanic in 1912 haar laatste tussenstop. Dat je hier letterlijk in de voetsporen van de emigranten stapt, maakte de Titanic Experience voor mij bijzonder meeslepend.

St. Anne's Church & The Shandon Bells beklim je via houten trappen naar de rood-witte Shandon-toren in Cork. Met een bladmuziekboekje in de hand luid je zelf de kerkklokken. Het leukste vond ik de interactie: je laat je eigen melodie over de daken van Cork schallen, met een 360-graden uitzicht als beloning.

Slea Head & Dunmore Head loop je als hike over smalle klifpaden, op het meest westelijke puntje van het Europese vasteland. Je kijkt uit over de oceaan en de Blasket Islands. Het was een magische wandeling tussen schapenweides en eeuwenoude beehive huts, met de zilte zeewind constant om mijn oren.

Coumeenoole Beach & Dunquin Harbour ontdek je door af te dalen naar het gouden zand en via het steil kronkelende betonpad naar de kade van Dunquin te lopen. De golven slaan hier op de rotsen. Voor mij is dit een van de meest fotogenieke wandelstops van Ierland.

Inch Beach loop je als strandwandeling over een kilometerslange zandtong die dwars de baai in steekt. Aan de ene kant ligt de oceaan, aan de andere kant het duinlandschap, met de MacGillycuddy's Reeks aan de horizon. Wat deze hike zo heerlijk maakt, is de dynamiek: goudgeel zand onder je voeten en surfers in de branding.

Conor Pass (An Chonair) loop je als pittige bergwandeling richting een van de hoogste bergpassen van Ierland, op 456 meter hoogte. Het pad kronkelt omhoog met veel hoogtemeters. Je wordt beloond met een bijna mystiek uitzicht over gletsjermeren, diepe groene dalen en de oceaan in de verte.

Killarney National Park & Muckross House verken je te voet of op de fiets door eeuwenoude eikenbossen, langs meren, Ross Castle en de Torc Waterfall. Met wat geluk sta je oog in oog met wilde edelherten. Het park is de natuurlijke poort naar County Kerry, en dat maakte het een mooie tussenstop op de terugweg.

Gap of Dunloe (Dún Lóich) doe je te voet, per fiets of met een traditionele paardenkar, de jaunting car, tussen torenhoge rotswanden en zwarte bergmeren. Het ontbreken van druk autoverkeer en de stilte gaven mij hier het pure, ongerepte Ierlandgevoel.

Ierse pubs & live music sluiten een lange wandeldag af, zoals The Oliver Plunkett in Cork of Foxy John's in Dingle, een pub en ijzerwarenwinkel in één. Het mooiste vond ik de ongedwongen gastvrijheid: lokale muzikanten schuiven 's avonds spontaan aan bij een houten tafel voor een trad session vol folkmuziek, verhalen en een goed geschonken pint stout.

Praktisch

Wanneer. De beste reistijd voor Zuidwest-Ierland loopt van mei tot en met september, als de dagen lang zijn en het weer het mildst is. Regen blijft altijd mogelijk. Buiten het seizoen heb je meer wind en kortere dagen, en hevige stormen kunnen in delen van Ierland voor overstromingen zorgen. Ook de jaunting cars in de Gap of Dunloe rijden vooral in het voorjaar en de zomer tot in de herfst.

Hoeveel. Reken als hostelreiziger grofweg op €80 per dag voor slapen, eten en vervoer samen. Een slaapzaalbed kost gemiddeld rond de €25 per nacht. Een rit met de jaunting car door de Gap of Dunloe kost ongeveer €35 per persoon, contant te betalen. Zie het als een richtbedrag: prijzen verschillen per seizoen en per plek.

Hoe. Vlieg naar Cork, dat is het gemakkelijkste beginpunt voor deze route. Er zijn onder meer directe vluchten met KLM en Aer Lingus. Met een geldig paspoort of een geldige ID-kaart heb je geen visum nodig. Tussen de plaatsen reis je met de bus, op de fiets of liftend. Voor de Gap of Dunloe is Kate Kearney's Cottage, zo'n twaalf kilometer ten westen van Killarney, het klassieke vertrekpunt.

Eerlijk gezegd

Liften in Ierland is niet verboden, maar het is geen vanzelfsprekende manier van reizen meer. Dat de mensen in Cork ons genoeg vertrouwen gaven om de duim op te steken, betekent niet dat je er je hele planning op kunt bouwen. Op rustige stukken tussen de dorpen kan het even duren voor er iemand stopt. Houd daarom altijd een plan B met de bus achter de hand en lift liever overdag en met z'n tweeën of meer. Vraag een lift het best naar het volgende dorp, niet in één keer naar de andere kant van de regio.

Ruige natuur en hartverwarmende gastvrijheid, naadloos in elkaar: dat besef kwam op de fiets in de Gap of Dunloe, en het begon met één duim omhoog in Cork.